Julka i Jej autyzm

Zmagania wesołego Tisia z autyzmem

Metoda Weroniki Sherborne – Ruch Rozwijający

Angielska fizjoterapeutka Weronika Sherbourne w latach 60 opracowała metodę pod nazwą „Ruch Rozwijający”. Celem metody jest wspomaganie prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w metodzie zajmuje wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch, jako czynnik wspomagania. W Polsce metoda ruchu rozwijającego została wprowadzona w latach 70-tych, kiedy to W. Sherborne wraz ze swoimi współpracownikami, Anną Leonard i Georgem Hillem prowadziła w naszym kraju szkolenie dla nauczycieli.

System ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego dzieciństwa z tzw. baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości fizycznej i emocjonalnej. Jest to zdaniem W.Sherbourne naturalna potrzeba dziecka do zaspakajania tych potrzeb, poprzez kontakt z osobami dorosłymi. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w kontekście z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności.

Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.  Metodę W. Sherbourne traktuje się często jako formę niewerbalnego treningu interpersonalnego. Zajęcia odbywają się indywidualnie bądź grupowo i trwają ok.30 minut. Partnerami dziecka bywają często ich rodzice. Dzieci nie są jednak przymuszane do uczestnictwa w zajęciach.

W metodzie wyróżnia się cztery grupy ćwiczeń:

  • ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała,
  • ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerami grupy,
  • ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie,
  • ćwiczenia twórcze.

Nadrzędną zasadą metody Ruchu Rozwijającego jest dobrowolność uczestnictwa. Prowadzący zajęcia nawiązuje kontakt z każdym dzieckiem, ponadto bierze On udział w każdym ćwiczeniu.
W czasie trwania zajęć Każdy może osiągnąć sukces, nie ma też rywalizacji i współzawodnictwa.

Charakterystyczne zasady dla metody W. Sherborne:

  • ćwiczenia muszą być radosną zabawą dla dziecka,
  • koniec zajęć zawsze ćwiczenia relaksacyjne,
  • początek zajęć, to ćwiczenia, które dają poczucie bezpieczeństwa i oparcia,
  • uczenie używania siły i delikatności,
  • na przemienność ćwiczenia dynamiczne i relaksacyjne,
  • utrzymywanie z dzieckiem kontaktu wzrokowego,
  • na przemienność roli dziecka (uległa, dominująca) uczciwość w użyciu siły,
  • stymulacja aktywności dziecka (większość ćwiczeń na poziomie podłogi),
  • stopniowe rozszerzanie kręgów doświadczeń społecznych.

Metoda W. Sherbourne zalecana jest dzieciom o zaburzonym schemacie ciała. W proponowanych ćwiczeniach dochodzi do integracji własnego ciała i jego poznania (ważne tu jest wyczucie centralnej części ciała tj. brzucha i tułowia). Poczucie wzajemnej bliskości ćwiczących partnerów, ułatwia akceptację niedoskonałej cielesności dziecka. Ćwiczenia dają poczucie bezpieczeństwa oraz zaufania do siebie i do innych. Wykonywane w grupie, budują więzi grupowe i interpersonalne. Zajęcia metodą Ruchu Rozwijającego stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile odprężenia, są czynnikiem w rozładowaniu napięć i tym samym obniżają spastyczność.

Podziel się