Julka i Jej autyzm

Zmagania wesołego Tisia z autyzmem

Metoda Dennisona

Kinezjologia Edukacyjna czyli metoda Dennisona jest stosunkowo nową nauką, która zajmuje się ruchem i jego wpływem na uczenie się, wspiera naturalne zasoby człowieka, wykorzystuje wzajemne zależności rozwoju fizycznego, emocjonalnego i intelektualnego. Powstała w latach 1976-1980 metoda terapii i twórczej pracy z dziećmi oparta na znajomości wpływu wzorców ruchu na obszary mózgu odpowiedzialne za pamięć i zdolność uczenia się. Metoda stosowana zarówno w pedagogice specjalnej (dysleksja, dysgrafia, ADHD, itp.) jak i w pracy z dziećmi wybitnie zdolnymi dla wspomagania geniuszu. Opiera się w praktyce na seriach ćwiczeń ruchowych, które działają pobudzająco na mózg i system nerwowy. Znana także jako Gimnastyka Mózgu. Opracowana eksperymentalnie przez Paula Dennisonai jego żonę Gail.

Główne cele kinezjologii to: zrozumienie psychologicznych i fizjologicznych reakcji ludzkiego organizmu na krótkotrwały i bardzo intensywny wysiłek fizyczny; poznanie różnych form adaptacji organizmu ludzkiego na chroniczną lub długotrwałą aktywność fizyczna; zrozumienie mechaniki ruchu i opisanie jej cech; badanie procesów kontrolujących ruch i czynników wpływających na nabywanie zdolności motorycznych; oraz wyjaśnienie psychologicznych efektów fizycznej aktywności na ludzkie zachowanie.

Metoda Dennisona to uczenie metodami aktywizującymi włączania naturalnych mechanizmów integracji umysłu i ciała poprzez specjalnie zorganizowane ruchy. Skierowana jest do wszystkich osób zainteresowanych rozwojem potencjału fizycznego i umysłowego niezależnie od wieku i zawodu. Kinezjologia edukacyjna staje się coraz bardziej popularna w terapii dzieci ze specyficznymi trudnościami w nauce czytania. Metodę stosuje się również w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi.
Metoda oparta jest na trzech prostych założeniach:

  • Nauka jest naturalną, przyjemną sferą działalności kontynuowaną prze całe życie.
  • W naszym ciele ukryte są blokady, które utrudniają nam naukę, uniemożliwiają także łagodne przejście przez stresy.
  • Wszyscy, w pewnej mierze, mamy trudności w uczeniu się, lecz do tej pory nie czyniliśmy żadnych starań, aby je usunąć (te blokady mogą trwać przez całe życie, jeśli nie podejmiemy się zmiany tego stanu rzeczy). Właściwie rozpoznane blokady mogą zostać usunięte, pod warunkiem prawidłowo prowadzonego treningu.

Zdaniem Dennisona, wiele problemów intelektualnych i emocjonalnych w życiu człowieka wynika ze złego współdziałania obu półkul mózgowych i z braku integracji między nimi. Aby człowiek miał pełny obraz otaczającego go świata niezbędna jest integracja prawej i lewej półkuli mózgowej, bo mózg jest narządem symetrycznym, a każda półkula ma inne zadania. Prawa półkula mózgu jest to półkula odpowiedzialna za uczucia (steruje naszym życiem emocjonalnym), nadaje naszym przeżyciom wyraz mimiczny, prawdziwe wielowymiarowe uczenie się, ogólny ogląd, pamięta znajome twarze, odgłosy, ton głosu, percepcję przestrzeni, lubi rysunek, prace ręczne pamięć długotrwała, nie ma poczucia czasu, zorientowana na ludzi, zorientowana na tu i teraz, intencje – czyli jest ona twórcza, emocjonalna, postrzegająca całość. Podczas stresu traci zdolność do logicznego myślenia, działa zanim pomyśli, czuje się przytłoczoną, ma trudności z ekspresją, nie może zapamiętać szczegółów.

Lewa półkula mózgowa-logiczna (u osób praworęcznych) odpowiada zaś za myśli, analizę (od szczegółu do ogółu-detale), przypisywanie faktów, percepcję czasu, kontrolę nad słowem, porozumiewanie się werbalne, ośrodek mowy, liczenie zorientowana na przyszłość, nastawiona na porządkowanie rzeczywistości, słuchanie, pamięć krótką (czyli jest ona logiczna i postrzega poszczególne elementy).

Dzięki harmonijnej współpracy obu półkul mózgowych dzieci jak i dorośli z łatwością przyswajają sobie nową wiedzę, umiejętności. Brak równowagi między pracą obu półkul mózgowych zdaniem Dennisona, prowadzi do powstawania różnego rodzaju zakłóceń. Dziecko może mieć problemy np.: w nauce czytania i pisania, z koncentracją uwagi, wyrażaniem własnych emocji. Paul Dennison twierdzi, że powstałe zaburzenia („blokady”) można zlikwidować właśnie poprzez ruch. Proponuje on ćwiczenia bardzo łatwe i bezpieczne, które wykonywane pod kierunkiem terapeuty prowadzą do integracji obu półkul mózgu, czego efektem może być np.: płynne czytanie lub poprawa koncentracji uwagi dziecka na własnych ruchach i działaniu.

Celem metod kinezjologicznych jest aktywizacja mechanizmów naturalnego rozwoju; wykorzystanie naturalnych możliwości uczenia się (naturalnych koordynacji i nawyków); integracja funkcji półkul mózgowych; integracja funkcji poziomów rozwoju mózgu; rozwój ruchowy, emocjonalny i intelektualny.

Kinezjologia Edukacyjna skierowana jest do dzieci z deficytami uwagi (lęk, agresja); ze specyficznymi trudnościami w nauce (dysleksja, dysgrafia, itp.); o specyficznych potrzebach edukacyjnych (upośledzenie umysłowe, autyzm, zespół Downa); z mózgowym porażeniem dziecięcym; z zaburzeniami sfery motywacyjnej.

W Polsce Kinezjologia edukacyjna znana i stosowana jest od lat 90-tych .Znalazła swoje miejsce w szkołach , przedszkolach , poradniach pedagogiczno – psychologicznych , warsztatach terapii zajęciowej , w ośrodkach rehabilitacji , placówkach opiekuńczo- wychowawczych.

Ćwiczenia podzielone są na grupy:

  1. Ćwiczenia na przekroczenie lini środkowej – przygotowują do bilateralnej pracy w bliskiej odległości (pisanie, czytanie i inne umiejętności wymagające sprawności małej motoryki), oraz do aktywności wymagającej koordynacji ruchowej w sporcie (duża motoryka). Podnoszą koordynację prawa-lewa, góra-dół w obu tych aspektach.
  2. Ćwiczenia wydłużające – pomagają rozluźnić napięcia, które gromadzą się w mięśniach i ścięgnach, które skróciły się przez odruch pnia mózgu gdy znajdował się w nowej nieznanej sytuacji, pomagają osiągnąć poczucie zaangażowanej gotowości poprzez uwolnienie od napięć.
  3. Ćwiczenia energetyzujące i pogłębiające postawę – pomagają odtworzyć połączenia nerwowe między ciałem a mózgiem ułatwiając przepływ energii elektromagnetycznej przez ciało, podtrzymują poczucie kierunku, stronności, ześrodkowania i skupienia, aktywizują korę nową kierując energię elektryczną do ośrodków logicznych.

Ważne przy wprowadzaniu: wprowadzać ćwiczenia stopniowo, obowiązuje zasada, że zaczyna się nowe ćwiczenia, gdy poprzednie jest opanowane. Wymaga to trochę czasu, ale przynosi efekty. Ćwiczeniom towarzyszyć powinno wietrzenie pokoju i picie wody.

Zestaw ćwiczeń gimnastyki mózgu proponowany przez P. E. Dennisona:

I.  Podstawowy schemat ćwiczeń wprowadzających.

  1. Picie wody
  2. Ruchy naprzemienne
  3. Punkty na myślenie
  4. Pozycja Coock`a

II. Ćwiczenia na przekraczanie linii środka.

  1. Ruchy naprzemienne
  2. Leniwe ósemki dla oczu
  3. Słoń
  4. Leniwa ósemka alfabetyczna
  5. Motyl na suficie
  6. Kołyska
  7. Rowerek
  8. Krążenie szyją

III.  Ćwiczenia wydłużające.

  1. Przyciskanie dzwonka
  2. Sowa
  3. Aktywna ręka
  4. Wypady
  5. Luźne skłony – sięganie po piłkę
  6. Zginanie stopy
  7. Kobra

IV. Ćwiczenia energetyzujące i pogłębiające postawę

  1. Kapturek myśliciela
  2. Energetyczne ziewanie
  3. Oddychanie przeponowe
  4. Punkty pozytywu
  5. Punkty uziemienia
  6. Punkty równowagi
  7. Punkty przestrzeni

Udział w zajęciach tej metody daje możliwości łatwiejszego uczenia się przez:

  • wzrost rozumienia,
  • poprawienie zdolności organizacyjnych,
  • usprawniają percepcję wzrokowo ruchową i słuchowo ruchową,
  • poprawienie pamięci długo i krótkoterminowej,
  • wzmocnienie koordynacji i współpracy półkul mózgowych,
  • ułatwiają rozwój abstrakcyjnego myślenia,
  • wspomagają pozytywne nastawienie i równowagę emocjonalną.

Celem metod Kinezjologicznych jest:

  • aktywizacja mechanizmów naturalnego rozwoju,
  • wykorzystanie naturalnych możliwości uczenia się (naturalnych koordynacji i nawyków),
  • integracja funkcji półkul mózgowych,
  • integracja funkcji poziomów rozwoju mózgu,
  • rozwój ruchowy, emocjonalny i intelektualny.

W Polsce Kinezjologia edukacyjna znana i stosowana jest od lat 90-tych. Znalazła swoje miejsce w szkołach, przedszkolach, poradniach pedagogiczno – psychologicznych, warsztatach terapii zajęciowej,  w ośrodkach rehabilitacji, placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

Podziel się