Julka i Jej autyzm

Zmagania wesołego Tisia z autyzmem

Candida albicans

Pewna część naukowców prowadzących badania nad autyzmem, jest zdania iż  drożdżak Candida albicans może wywoływać autyzm lub też nasilać różne problemy behawioralno-zdrowotne u osób z autyzmem, w szczególności u tych, u których objawy wystąpiły późno.
Candida albicans jest jednokomórkowym drożdżakiem, umiejscowionym w różnych częściach układu pokarmowego. Ogólnie mówiąc, korzystne dla zdrowia mikroorganizmy ograniczają ilość drożdżaków w układzie pokarmowym i kontrolują ich poziom. Niestety przyjmowanie antybiotyków (w szczególności częste) niszczy te mikroorganizmy, co może spowodować namnożenie się Candida albicans.
Kiedy drożdżaki rozwijają się, wypuszczają do organizmu toksyny(mykotoksyny), które w sprzyjających warunkach mogą powodować trwałe zniszczenie systemu obronnego organizmu, upośledzają funkcje ośrodkowego układu nerwowego.
Nadmierny rozrost Candida albicans może powodować:

  • hiperaktywność,
  • problemy z koncentracją,
  • uczucie zmęczenia, senność, ogólne zmęczenie
  • agresja,
  • stany depresyjne,
  • zaburzenia snu,
  • łatwe wpadanie w złość,
  • bole głowy i brzucha,
  • zaparcia lub biegunki,
  • nieprzyjemny zapach z ust,
  • suchość w ustach i gardle,
  • metaliczny smak w ustach.

Zwykle problemy intensyfikują się podczas przebywania w wilgotnych miejscach oraz w dżdżyste dni. Stan ten pogorszyć może ekspozycja na chemikalia zawarte w perfumach i środkach owadobójczych.

Poniżej przedstawiono zestawienie metod diagnostycznych dostępnych w krajowych laboratoriach. Wszystkie one umożliwiają identyfikację zakażeń, choć niektóre z nich obarczone są sporym błedem.

1. Posiewy z kału, błon śluzowych, wydzielin 

Jest to najpopularniejsza  metoda identyfikacji drożdżycy. Metoda ta jest rutynowo stosowana przez szereg laboratoriów, jednak hodowla prowadzona musi być przez odpowiednio długi okres (zwykle co najmniej 10 dni). Próbka pochodzącą z kału lub błon śluzowych zostaje posiana na specjalnym podłożu mikrobiologicznym umożliwiającym wzrost drożdży.
Drożdże z rodzaju Candida są naturalnym drobnoustrojem występującym w jelicie grubym, błonie śluzowej u większości ludzi, dlatego otrzymanie pozytywnego wyniku badania posiewowego przynosi niewielką wartość diagnostyczną.
Wyjątkiem jest pozytywny wynik otrzymany z posiewu krwi. W tym przypadku, wynik wskazuje na infekcje ogólnoustrojową (np. sepsa) i wymaga natychmiastowego leczenia.
Badanie posiewowe obarczone jest sporym błędem czynników ludzkich i w dużej mierze zależy od doświadczania personelu laboratoryjnego. Obłażone jest również sporym ryzykiem otrzymania wyników zarówno fałszywie negatywnych, jak i fałszywie pozytywnych.

2. Badanie mikroskopowe krwi

Badanie polega na bezpośrednim obserwowaniu pod mikroskopem kropli krwi pobranej od pacjenta, umożliwiając identyfikacje komórek grzyba. Ograniczaniem tej metody jest konieczność odpowiedniej ilości komórek drożdży we krwi. Metoda przeznaczona jest do identyfikacji zaawansowanych stadiów kandydozy, jednak stwierdzenie obecności komórek grzyba we krwi jest bezpośrednim dowodem potwierdzającym chorobę.
Często zdarzają się przypadki błędnych wyników fałszywie ujemnych z uwagi na podobieństwo komórek Candida do leukocytów (komórek krwi).

3. Testy ELISA

Test immunoenzymatyczny wykrywający przeciwciała przeciwko określonym gatunkom grzyba. Jest to najczęściej stosowany test diagnostyczny, z uwagi na niską cenę i przesiewowy charakter.
Test ELISA jest metodą pośrednią, wykrywającą jedynie odpowiedź immunologiczną naszego organizmu powstałą po kontakcie z antygenami grzyba. Otrzymanie wyniku pozytywnego po badaniach przeciwciał klasy IgG sugeruje, iż pacjent miał w już kontakt z danym mikroorganizmem, co oczywiście nie świadczy o trwającym zakażeniu. Przeciwciała klasy IgG na wysokim poziomie utrzymywać się mogą przez długi okres (miesięcy, a nawet lat) po ustąpieniu objawów choroby. Ponadto z uwagi na fakt, iż C.albicans jest organizmem stale występującym w organizmie ludzkim, każdy z nas może mieć przeciwciała przeciwko temu organizmowi.
Mała wartość diagnostyczna spowodowana jest również przez niską czułość testów ELISA (szacowaną na ok. 30-40%), jak i dużą liczbę wyników fałszywie negatywnych.

 4. Test PCR

Jest to badanie genetyczne, pozwalające na identyfikacji materiału genetycznego (DNA) grzyba. Jest to metoda bezpośrednia identyfikująca bezpośrednią obecność drożdży w badanym materiale (krew, wymaz z błon śluzowych itp.). Metoda PCR pozwala na identyfikację pojedynczych komórek drożdży w badanym materiale, a więc bardzo wczesną fazę zakażenia. W czasie wykonywania badania zostaje powielony określony fragment DNA grzyba do ilości wystarczającej do tego aby stał się on widoczny w świetle UV.
Metoda pozwala na identyfikacje zakażenia w ciągu kilkunastu godzin od pobrania próbki. Oprócz dużej czułości (identyfikacja kilku komórek grzyba w badanym materiale), charakteryzuje się 100% specyficznością (brak reakcji krzyżowych z innymi patogenami).

5. Test Real-Time PCR

Obecnie najczulsza metoda diagnostyczne. Badanie genetyczne, pozwalające na identyfikacji materiału genetycznego (DNA) grzyba. Jest to metoda bezpośrednia identyfikująca bezpośrednią obecność drożdży w badanym materiale (krew, wymaz z błon śluzowych itp.). Metoda Real-Time PCR jest 100 x czulsza od zwykłego testu PCR – umożliwia identyfikację pojedynczych komórek drożdży w badanym materiale, a więc bardzo wczesną fazę zakażenia. Polega ona na powieleniu określonego fragmentu DNA grzyba wraz ze specyficznymi sondami znakowanymi fluorescencyjnie. Metoda  Real-Time PCR pozwala na monitorowanie reakcji w czasie, w którym ta reakcja właśnie przebiega. Monitorowanie zmian w stężeniu produktu następuje poprzez pomiar fluorescencji proporcjonalnej do ilości produktu w mieszaninie.
Specyficzność reakcji real-time PCR zależy zarówno od chemicznej reakcji powielania, jak i od instrumentu stosowanego do monitorowania sygnału fluorescencyjnego. Metoda pozwala na identyfikacje zakażenia w ciągu kilkunastu godzin od pobrania próbki..

Jest wiele bezpiecznych metod leczenia rozrostu grzybów, takich jak przyjmowanie suplementów, które doprowadzą do zasiedlenia układu pokarmowego „dobrymi” bakteriami (np. z grupy acidophilus) oraz przyjmowanie leków przeciwgrzybicznych ( np Nystatyna, Ketokonazol, Diflucan). Zaleca się również wprowadzenie specjalnej diety, ubogiej w cukier i inne składniki pożywienia, którymi karmią się grzyby. Co ciekawe, jeżeli to Candida albicans powoduje problemy zdrowotne i behawioralne, pacjent będzie się bardzo źle czuł przez kilka dni po rozpoczęciu leczenia mającego na celu zniszczenie nadmiaru drożdżaków. Są one niszczone, a ich szczątki krążą po organizmie ludzkim aż do wydalenia. Dlatego osoba, u której wystąpi negatywna reakcja wkrótce po przyjęciu leku na Candida albicans (tzw. reakcja Herxheimera) to osoba, która ma dobrą prognozę.

Podziel się